Ωιμέ, τι σοκ!!!
Κάθομαι με προσοχή να δω το «πορτρέτο» του Παπαχελά για τον Παπαδόπουλο περιμένοντας μπας και μάθω κάποια πτυχή της όλης ιστορίας της χούντας εντελώς καινούργια. Και κει ο κυρ-Αλέξης μου κάνει την καρδιά περβόλι.
Συνέντευξη της χήρας Δέσποινας (και μπρος) και αντί να περιγράψει τι λέγανε με τον Ωνάση τον δημοκρατικό και τους άλλους που στη χούντα «δεν ξέρανε» τι γινόταν στη χώρα, αυτή τίποτα. Με δόλο, γιατί δηλώνει και ΑΕΚτζού, λέει πως της είπε ο Παττακός στον αγώνα για τα ημιτελικά των πρωταθλητριών το 1971 ενάντια στον Ερυθρό Αστέρα, «μην ανησυχείτε, τον πληρώσαμε τον αγώνα και θα τον πάρουμε.»
Εντάξει το ξέραμε πως κάτι ύποπτο είχε συμβεί και δεν ήταν τα πράγματα έτσι ακριβώς τα περιγράφουν ο Δομάζος, Αντωνιάδης, Καμάρας και η παρέα τους, αλλά ποιος ο λόγος να γκρεμιστεί έτσι ένας μύθος.
Άλλη μια μεγάλη αποκάλυψη του Αλέξη Παπαχελά. Από τον ίδιο και την δημοσιογραφική ομάδα των φακέλων ευχή για μια όμορφη νύχτα προς όλους τους Παναθηναϊκούς.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα press. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα press. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 4 Απριλίου 2007
Δευτέρα 12 Μαρτίου 2007
Ο Σεραφείμ Φυντανίδης, η Ελευθεροτυπία και η εξέλιξη στον ημερήσιο τύπο.
Γράφω σχεδόν μια βδομάδα μετά της εξελίξεις στην Ελευθεροτυπία και τη απομάκρυνση του Σεραφείμ Φυντανίδη όμως το κάνω γιατί σχεδόν κανείς δεν φαίνεται να έχει πρόθεση να σχολιάσει μια πιο μαύρη σελίδα στην καριέρα του επί σειρά ετών διευθυντή της εφημερίδας. Και μιλάω για τη μετατροπή της σε ταμπλόιντ και τη καθημερινή χρήση πηχυαίων τίτλων στο εξώφυλλό της που έπαιξε μεγάλο ρόλο στη σταδιακή μετατροπή όλων των πολιτικών εφημερίδων σε φυλλάδες αγγλικού στυλ.
Ο κ. Φυντανίδης χρεώνεται αυτή τη «εξέλιξη» του τύπου στην Ελλάδα σε μεγάλο βαθμό όχι γιατί την ξεκίνησε – πρώτος διδάξας υπήρξε ο Γιώργος Μπόμπολας που με διευθυντή τον Αλέκο Φιλιππόπουλο επανέκδωσε σε ταμπλόιντ σχήμα το Έθνος το 1981 – αλλά γιατί την καθιέρωσε με την ιδιότητά του ως διευθυντής της τα τελευταία 31 χρόνια.
Η Ελευθεροτυπία από την ίδρυση της το 1975 και καθ’ όλη τη διάρκεια των δεκαετιών του 80 και του 90 εξέφρασε τη προοδευτική σκέψη στην Ελλάδα και τα αριστερά κινήματα. Στις σελίδες της μπορούσε κάποιος να βρει γνώμες συγκρουόμενες, που όμως θεωρούνταν δεδομένες σε μια εφημερίδα «των συντακτών», όπως διαφημιζόταν, αν και δεν ήταν καθόλου έτσι τα πράγματα στο εκδοτικό συγκρότημα των Τεγόπουλων. Βεβαίως στήριξε λανθασμένα τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως τη 17Ν, όμως δεν πρέπει να λησμονείται πως τότε και αυτές θεωρούνταν γνήσιοι εκφραστές της λαϊκής βούλησης για δικαιοσύνη τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια. Έτσι εξασφάλισε μια ολοένα αυξανόμενη κυκλοφορία, με τους αναγνώστες της κυρίως να εντοπίζονται στους χώρους των έντονα πολιτικοποιημένων φοιτητών των δεκαετιών αυτών που παραμένουν ακόμα και σήμερα ο σκληρός πυρήνας της.
Αυτή εκδοτική της επιτυχία εξανάγκασε κι’ άλλα σοβαρά φύλλα του ημερήσιου τύπου να ακολουθήσουν το παράδειγμα της, και όχι αυτό του Έθνους που εξαρχής έδειξε να έχει σκανδαλοθηρική διάθεση. Έτσι το εύχρηστο άλλα επιρρεπές σε εντυπωσιασμούς σχήμα ταμπλόιντ - λόγω του ότι μπορεί να «γεμίσει» ολόκληρη σχεδόν τη σελίδα ένας σχετικά μικρός τίτλος γραμμένος όμως με έντονη γραφή μαζί με μια φωτογραφία – εφαρμόστηκε κατά κόρον γινόμενο η νόρμα για τον πολιτικό τύπο. Το ζητούμενο πλέον αντί για την ουσία ήταν η έκπληξη και ο λαϊκισμός. Το κλίμα μεταφέρθηκε και στη «νεογέννητη» ιδιωτική τηλεόραση με ορατά σήμερα τα αποτελέσματα.
Όλα αυτά, πως ξεπεσμός του ελληνικού τύπου ξεκίνησε από την Ελευθεροτυπία ίσως φαίνονται υπερβολικά και σαν τελικό συμπέρασμα μπορεί να είναι, όμως σίγουρα η Ελευθεροτυπία με τον κ. Φυντανίδη στη θέση του διευθυντή έπαιξαν μεγάλο ρόλο.
Ο κ. Φυντανίδης χρεώνεται αυτή τη «εξέλιξη» του τύπου στην Ελλάδα σε μεγάλο βαθμό όχι γιατί την ξεκίνησε – πρώτος διδάξας υπήρξε ο Γιώργος Μπόμπολας που με διευθυντή τον Αλέκο Φιλιππόπουλο επανέκδωσε σε ταμπλόιντ σχήμα το Έθνος το 1981 – αλλά γιατί την καθιέρωσε με την ιδιότητά του ως διευθυντής της τα τελευταία 31 χρόνια.
Η Ελευθεροτυπία από την ίδρυση της το 1975 και καθ’ όλη τη διάρκεια των δεκαετιών του 80 και του 90 εξέφρασε τη προοδευτική σκέψη στην Ελλάδα και τα αριστερά κινήματα. Στις σελίδες της μπορούσε κάποιος να βρει γνώμες συγκρουόμενες, που όμως θεωρούνταν δεδομένες σε μια εφημερίδα «των συντακτών», όπως διαφημιζόταν, αν και δεν ήταν καθόλου έτσι τα πράγματα στο εκδοτικό συγκρότημα των Τεγόπουλων. Βεβαίως στήριξε λανθασμένα τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως τη 17Ν, όμως δεν πρέπει να λησμονείται πως τότε και αυτές θεωρούνταν γνήσιοι εκφραστές της λαϊκής βούλησης για δικαιοσύνη τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια. Έτσι εξασφάλισε μια ολοένα αυξανόμενη κυκλοφορία, με τους αναγνώστες της κυρίως να εντοπίζονται στους χώρους των έντονα πολιτικοποιημένων φοιτητών των δεκαετιών αυτών που παραμένουν ακόμα και σήμερα ο σκληρός πυρήνας της.
Αυτή εκδοτική της επιτυχία εξανάγκασε κι’ άλλα σοβαρά φύλλα του ημερήσιου τύπου να ακολουθήσουν το παράδειγμα της, και όχι αυτό του Έθνους που εξαρχής έδειξε να έχει σκανδαλοθηρική διάθεση. Έτσι το εύχρηστο άλλα επιρρεπές σε εντυπωσιασμούς σχήμα ταμπλόιντ - λόγω του ότι μπορεί να «γεμίσει» ολόκληρη σχεδόν τη σελίδα ένας σχετικά μικρός τίτλος γραμμένος όμως με έντονη γραφή μαζί με μια φωτογραφία – εφαρμόστηκε κατά κόρον γινόμενο η νόρμα για τον πολιτικό τύπο. Το ζητούμενο πλέον αντί για την ουσία ήταν η έκπληξη και ο λαϊκισμός. Το κλίμα μεταφέρθηκε και στη «νεογέννητη» ιδιωτική τηλεόραση με ορατά σήμερα τα αποτελέσματα.
Όλα αυτά, πως ξεπεσμός του ελληνικού τύπου ξεκίνησε από την Ελευθεροτυπία ίσως φαίνονται υπερβολικά και σαν τελικό συμπέρασμα μπορεί να είναι, όμως σίγουρα η Ελευθεροτυπία με τον κ. Φυντανίδη στη θέση του διευθυντή έπαιξαν μεγάλο ρόλο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
/